English version  
Βιογραφικό Παθήσεις Εξοπλισμός Τεχνικές Πελματογράφος Blog Επικοινωνία
   
 
 

ΑΥΧΕΝΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ

Το «αυχενικό σύνδρομο» είναι ένας όρος που περιγράφει μία πληθώρα συμπτωμάτων γύρω από την περιοχή του αυχένα. Αν και πολλές φορές τίθεται η διάγνωση του αυχενικού συνδρόμου πρέπει να αναφέρουμε πως δεν αποτελεί από μόνο του μία συγκεκριμένη πάθηση, αλλά στην ουσία είναι το σύνολο των συμπτωμάτων που προκαλούνται από διάφορα προβλήματα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Το χαρακτηριστικό του συνδρόμου είναι η πολυπλοκότητά του, η επεισοδιακή του φύση καθώς οι υποτροπές είναι συχνές, αλλά και τα επίμονα συμπτώματα που σχετίζονται με αυτό.

Τι συμπτώματα προκαλεί;

Τα συμπτώματα που προκαλούνται ποικίλουν καθώς εξαρτώνται από το συγκεκριμένο πρόβλημα που έχει κάθε ασθενής και από τους ιστούς που έχουν επηρεαστεί. Κάποια από τα συχνότερα συμπτώματα είναι:

  • Πόνος στον αυχένα
  • Πονοκέφαλος
  • Πόνος που ακτινοβολεί στην περιοχή της πλάτης ή στο χέρι
  • Δυσκαμψία του αυχένα και περιορισμός των κινήσεων
  • Διαταραχές της αίσθησης (μουδιάσματα, βελόνες, μυρμηγκιάσματα) κατά μήκος του χεριού ή στα δάκτυλα
  • Μυϊκή αδυναμία στο άνω άκρο
  • Ζαλάδα

Σε κάποιες περιπτώσεις, ιδιαίτερα στους ηλικιωμένους, μπορεί να εμφανίζεται ίλιγγος, αστάθεια, ναυτία και πτωτικές τάσεις λόγω μείωσης της αιμάτωσης του εγκεφάλου από στένωση των σπονδυλικών αρτηριών, μία κατάσταση που ονομάζεται σπονδυλοβασική ανεπάρκεια. Επίσης σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις μπορεί ο ασθενής να εμφανίσει σοβαρές νευρολογικές διαταραχές στα άνω και στα κάτω άκρα με δυσκολία βάδισης λόγω πίεσης του νωτιαίου μυελού στην περιοχή του αυχένα (αυχενική μυελοπάθεια).

Ζαλάδα και πονοκέφαλος:
Τα δύο αυτά συμπτώματα συναντώνται συχνά σε ασθενείς με αυχενικά προβλήματα και συγκεκριμένα η ζαλάδα αναφέρεται στο 30% των ανθρώπων ηλικίας πάνω από 65 ετών , ενώ η επικράτηση του πονοκεφάλου στη διάρκεια της ζωής ανέρχεται στο 20-30% του ενήλικου πληθυσμού. Η ζαλάδα είναι ένα σύμπτωμα με πολλές αιτίες όπως προβλήματα του αιθουσαίου ή του λαβυρίνθου, υπόταση στάσης και σπονδυλοβασική ανεπάρκεια. Πολλές φορές οφείλεται και σε μηχανικά προβλήματα του αυχένα που μπορεί να πιέζουν νευρικές δομές ή την σπονδυλική αρτηρία και να προκαλούν ζάλη. Η διάγνωση της ζαλάδας αυχενογενούς προέλευσης γίνεται με αποκλεισμό άλλων παθολογικών καταστάσεων και εφόσον η ζάλη σχετίζεται με το χρόνο έναρξης της αυχεναλγίας, με τις κινήσεις του αυχένα και έχει παροδική φύση. Ο πονοκέφαλος πολλές φορές οφείλεται σε προβλήματα του αυχένα και έχει μία ήπια εικόνα με διακοπτόμενα συμπτώματα, μπορεί να συνδυάζεται ή όχι με πόνο στον αυχένα, ενώ επηρεάζεται και από τις κινήσεις ή τις θέσεις της κεφαλής. Υπάρχουν ωστόσο και άλλες σοβαρές αιτίες που θα πρέπει να αποκλειστούν όπως μηνιγγίτιδα, όγκοι, εγκεφαλικό επεισόδιο, τραυματισμοί, οπότε σε αυτές τις περιπτώσεις ο πονοκέφαλος θα είναι δριμύτατος, θα επιδεινώνεται σταδιακά και θα συνδέεται με άλλα σοβαρά συμπτώματα  όπως πχ αλλαγές όρασης, προβλήματα ομιλίας ή κατάποσης, σπασμοί κτλ.

Παράγοντες κινδύνου που συνδέονται με αυχεναλγία:

  • Αυξανόμενη ηλικία μέχρι περίπου 50 ετών
  • Θηλυκό γένος
  • Πονοκέφαλος
  • Άγχος
  • Βαριά ή επαναλαμβανόμενη εργασία
  • Κάθισμα
  • Κάμψη του αυχένα
  • Κακή στάση
  • Οσφυαλγία

Αιτίες: Υπάρχουν πολλές αιτίες εμφάνισης αυχεναλγίας και δεν είναι πάντα εύκολο για την ιατρική ομάδα να εντοπίσει με απόλυτη ακρίβεια τον ή τους ιστούς που προκαλούν τον πόνο. Το σημαντικότερο βήμα στην αξιολόγηση είναι να επιβεβαιωθεί ότι τα συμπτώματα δεν προέρχονται από σοβαρές παθολογίες όπως όγκοι, σπονδυλική μόλυνση, κατάγματα ή συνδεσμικές αστάθειες που προκαλούνται από τροχαία ατυχήματα (Whiplash), πτώσεις, βουτιές σε ρηχό νερό κτλ. Παρακάτω αναφέρονται κάποιες από τις πιο συχνές αιτίες του «αυχενικού συνδρόμου»:

  • Εκφύλιση μεσοσπονδυλίου δίσκου: Ο μεσοσπονδύλιος δίσκος βρίσκεται ανάμεσα στους σπονδύλους και απορροφά τους κραδασμούς, αλλά η φυσιολογική φθορά που προκαλείται με το πέρασμα του χρόνου δημιουργεί ρωγμές που επεκτείνονται στο εξωτερικό τμήμα του δίσκου με αποτέλεσμα να χάνει την απορροφητική του ικανότητα. Οι ρωγμές αυτές από μόνες τους προκαλούν πόνο και αν συνδυαστούν με τα υψηλά φορτία της καθημερινότητας (βάρη, σκύψιμο, κακή στάση) προκαλούν μετατόπιση του πυρήνα που βρίσκεται στο εσωτερικό του δίσκου προς τα έξω και την εμφάνιση μίας προεξοχής σαν «καρούμπαλο» που ονομάζεται προβολή δίσκου.  Σταδιακά ο δίσκος γίνεται όλο και πιο αδύναμος και κάποια στιγμή το εξωτερικό του περίβλημα σκίζεται και το υλικό του πυρήνα βγαίνει προς τα έξω πιέζοντας κάποιες νευρικές δομές και προκαλώντας πόνο και φλεγμονώδη αντίδραση. Η κατάσταση αυτή ονομάζεται κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου.
  • Αυχενική σπονδύλωση (σπονδυλοαρθροπάθεια): Όταν ο δίσκος εκφυλιστεί, το διάστημα ανάμεσα στους σπονδύλους στενεύει (στένωση μεσοσπονδύλιου διαστήματος) και έρχονται σε μεγαλύτερη επαφή οι αρθρικές επιφάνειες των σπονδύλων, οι οποίες δέχονται μεγαλύτερες πιέσεις και ακολούθως ο οργανισμός σε αυτές τις περιοχές παράγει οστεόφυτα προσπαθώντας να τις σταθεροποιήσει. Όλες αυτές οι αλλαγές συντελούν σε σχηματισμό αρθριτικών αλλοιώσεων στην αυχενική μοίρα και προκαλούν συμπτώματα. Οι αλλαγές που συμβαίνουν στους δίσκους και τους σπονδύλους και περιλαμβάνουν τα στάδια της εκφύλισης της σπονδυλικής στήλης φαίνονται στην εικόνα.
  • Αυχενική ριζοπάθεια: Προκαλείται από πίεση ή φλεγμονή των νεύρων της αυχενικής μοίρας και γίνεται αισθητή με μούδιασμα, μυϊκή αδυναμία στο χέρι ή και πόνο κατά μήκος της νευρικής ρίζας. Η πίεση μπορεί να προκληθεί από προβολή ή κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου, οστεόφυτα ή φλεγμονή των ζυγοαποφυσιακών αρθρώσεων, και σπονδυλική αστάθεια που προκαλείται από χαλάρωση ή ρήξη των συνδέσμων (τραύμα, ρευματοειδής αρθρίτιδα, σπονδυλολίσθηση).
  • Μυϊκός σπασμός: Σε νεαρές ηλικίες μπορεί ο πόνος στον αυχένα να προέρχεται από μυϊκό σπασμό λόγω απότομων κινήσεων (τραυματισμός, αθλητισμός) ή και κακή στάση. Συνήθως όμως, ειδικά σε μεγαλύτερες ηλικίες, υπάρχει κάποιο πρόβλημα στις δομές της σπονδυλικής στήλης (δίσκοι, αρθρώσεις, σύνδεσμοι) και ο οργανισμός προκαλεί μυϊκό σπασμό σε δεύτερη φάση προσπαθώντας να προστατέψει την περιοχή.

Διάγνωση: Η διάγνωση γίνεται με την λήψη του ιστορικού και την κλινική εξέταση από εξειδικευμένο ιατρό Ορθοπεδικό ή και Νευροχειρούργο όταν υπάρχουν νευρολογικά προβλήματα. Χρησιμοποιούνται ωστόσο υποβοηθητικά οι απλές ακτινογραφίες, η Μαγνητική Τομογραφία, η Μυελογραφία, το Ηλεκτρομυογράφημα και κάποιες άλλες εξειδικευμένες εξετάσεις αν ο γιατρός επιθυμεί να αποκλείσει άλλα νοσήματα.

Αντιμετώπιση: Η αντιμετώπιση του «αυχενικού συνδρόμου» εξαρτάται από την αιτία που το προκαλεί. Η προσέγγιση στην πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι συντηρητική και έχει σαν βασικό σκοπό την μείωση των συμπτωμάτων και την πρόληψη υποτροπών. Η φαρμακευτική αγωγή που συνιστάται από τον γιατρό συνήθως περιλαμβάνει αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη φάρμακα. Παλιότερα χρησιμοποιούνταν αρκετά και το αυχενικό κολάρο το οποίο όμως προκαλούσε δυσκαμψία μακροπρόθεσμα και τώρα πλέον αποφεύγεται η χρήση του εκτός από σοβαρούς τραυματισμούς πχ σε τροχαία ατυχήματα.
Η φυσικοθεραπεία αποτελεί το σπουδαιότερο ίσως κομμάτι της θεραπευτικής προσέγγισης καθώς ο στόχος είναι όχι μόνο η μείωση των συμπτωμάτων και η βελτίωση της κινητικότητας, αλλά και η πρόληψη του προβλήματος. Χρησιμοποιούνται από τον φυσικοθεραπευτή διάφορα φυσικά μέσα για την ανακούφιση από τον πόνο και την μείωση του μυϊκού σπασμού (υπέρηχος, TENS, χειρομαλάξεις κτλ), καθώς και διατάσεις και ασκήσεις βελτίωσης της μυϊκής δύναμης και τροχιάς.  Μία μέθοδος με πολύ καλά αποτελέσματα, ιδιαίτερα σε προβλήματα του δίσκου (προβολή, κήλη), είναι η μέθοδος McKenzie που χρησιμοποιείται από εξειδικευμένους φυσικοθεραπευτές και περιλαμβάνει αξιολόγηση του μηχανικού προβλήματος, εκτέλεση επαναλαμβανόμενων εξατομικευμένων κινήσεων από τον ασθενή και εκπαίδευσή του στην πρόληψη μελλοντικών υποτροπών. Η ενημέρωσή και η εκπαίδευση του ασθενή γύρω από τη φύση της πάθησης, την σημαντικότητα της εφαρμογής της σωστής στάσης στην εργασία αλλά και στο σπίτι και την εφαρμογή συχνών διαλειμμάτων στις καθημερινές δραστηριότητες ώστε να μην μένει ο αυχένας στην ίδια θέση για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα βοηθήσουν τον ασθενή να περιορίσει τα συμπτώματα αλλά και να αποφύγει πιθανές υποτροπές.
Η χειρουργική θεραπεία γίνεται σε λίγες περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει ανταπόκριση στην συντηρητική αγωγή μετά από κάποιους μήνες ή αν υπάρχουν έντονα συμπτώματα στα άνω άκρα, επέκταση των συμπτωμάτων στα κάτω άκρα, μυϊκή αδυναμία, ύπαρξη παθολογικών αντανακλαστικών ή και διαταραχές ούρησης (σημεία μεγάλης πίεσης νωτιαίου μυελού – αυχενική μυελοπάθεια) όπου η επέμβαση γίνεται και επειγόντως.



 
 
Αρχείο
3/7/2018
ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΩΝ ΠΤΩΣΕΩΝ ΣΕ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ
 
1/16/2018
ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΥΠΑΚΡΩΜΙΑΚΗΣ ΠΡΟΣΤΡΙΒΗΣ
 
11/20/2017
ΠΩΣ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΤΕ ΤΟΥΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΣΤΟ ΤΡΕΞΙΜΟ
 
10/17/2017
ΜΥΪΚΗ ΚΡΑΜΠΑ
 
12/20/2016
ΟΣΦΥΑΛΓΙΑ: ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΛΗΨΗ
 
12/19/2016
ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΚΑΝΘΑ ΠΤΕΡΝΑΣ;
 
3/2/2015
ΣΚΟΛΙΩΣΗ
 
11/8/2014
Μπορεί η αλλαγή του καιρού να επηρεάσει τον πόνο;
 
8/25/2014
ΡΗΞΗ ΜΗΝΙΣΚΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ
 
3/15/2014
ΤΕΝΟΝΤΙΤΙΔΑ ΚΑΙ ΤΕΝΟΝΤΟΠΑΘΕΙΑ
 
1/24/2013
ΔΙΑΣΤΡΕΜΜΑ ΠΟΔΟΚΝΗΜΙΚΗΣ- Ένας τραυματισμός που δεν είναι πάντα απλός…
 
1/17/2013
Η ΑΣΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ
 
8/14/2012
ΧΟΝΔΡΟΠΑΘΕΙΑ ΕΠΙΓΟΝΑΤΙΔΑΣ
 
7/18/2012
ΠΕΛΜΑΤΟΓΡΑΦΗΜΑ: ΜΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ
 
6/2/2012
ΜΑΛΑΞΗ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ